Zoroastrian News – اخبار زرتشتیان

روز مهرايزد و بهمن‌ماه، هزاران سال است كه «سده» به پا داشته مي‌شود، جشني كه در ميانه‌ي سرماي بهمن‌ماه، گردهم مي‌آوردمان تا در ميان اخگرهاي آتش جشن، ديدارها تازه شود و شادي‌هايمان افزون.
جشن سده همچون ديگر جشن‌هاي ايراني است، ستايش و نيايش شادمانه‌اي است به درگاه مزدااهورا براي همه‌ي داده‌هاي نيكي كه آفريده‌است.
بنابر روايتي، هوشنگ‌شاه به مناسبت كشف آتش و چگونگي مهار آن، اين جشن را به پا داشت. برهمين پايه، هزاران سال است كه در چنين شبي، ايراني، گرداگرد اين آتش كه به او گرمي داده، شب تارش را روشن كرده و تمدن را برايش به ارمغان آورده، شادماني، همبستگي، همازوري و زندگي اجتماعي را تجربه مي‌كند.
اما همازوري و همبستگي در اين جشن را، ايراني به‌گونه‌اي متفاوت از ديگر جشن‌ها، تجربه مي‌كند.
هيچ جشني براي من جشن نيست و شادي به ارمغان نخواهد آورد مگر هنگامي‌كه در آن بهره‌اي داشته‌باشم. اين جشن تا هنگامي‌كه بخشي از آن نباشم، جشن من نيست، جشن ديگران است و جشن ديگران هرگز براي من شادي نمي‌آورد. از همين‌روست كه ايرانيان همواره در هر جشني و در هركدام به‌گونه‌اي ويژه، به‌دنبال فرصتي بوده‌اند براي شريك شدن و به‌زباني ديگر هم‌بهره‌شدن.
هم‌بهره‌شدن يعني من هم همچون تو و ديگران در برپايي مراسم، سهمي داشته باشم. اين هم‌بهره شدن در جشن سده، به‌گونه‌اي متفاوت با ديگر جشن‌هاست. من‌ و توي زرتشتي از ديرباز براي هم‌بهره‌شدن در سده‌اي كه تنها مراسم آييني‌اش، برافروزي آتش است، در گرد آوردن هيمه و پشته‌هاي هيزم، همراه مي‌شديم. هركسي به اندازه‌ي توانش و به‌شمار افراد خانواده‌اش پشته‌اي يا حتا شاخه‌اي چوب بر هيمه‌ي هيزم آتش سده مي‌افزود، رسمي كه چندي است كمرنگ شده و به سازمان‌ها و نهادهاي برگزاركننده‌ي جشن، واگذار شده‌است.
هرچند در شهرهاي بزرگي همچون تهران، گردآوري هيزم كاري دشوار است اما يادمان نرود كه هم‌بهره شدن يعني به اندازه‌ي توان، شريك شدن. به‌ازاي هريك از افراد خانواده شايد تكه‌اي چوب هم كافي باشد، تكه‌اي چوب از آن من كه به‌همراه تكه‌چوب‌هاي ديگران در آتش جشن سده، شعله مي‌كشد.
ايران، سرزميني كشاورزي است و مردمانش در گذشته‌اي نه‌چندان دور بيشتر كشاورز يا دامدار بوده‌اند.
جشن سده از نگاه اين مردم نويد نزديك شدن نوروز است و پيام‌آور اين شادي كه از عمر زمستان و سرما، چيزي نمانده است. باور ايراني بر اين بوده كه پس از سده، زمين دوباره گرم مي‌شود و زندگي از دل زمين جريان مي‌يابد. برپايه‌ي همين باور، ايرانيان با آوردن چوب، در افروختن آتش، هم‌بهره مي‌شدند و پس از خاموشي آتش جشن با برداشتن مشتي از خاكستر اين آتش، بهره‌ي خود را برمي‌داشتند و بر زمين‌هاي كشاورزي‌شان مي‌پاشيدند تا بركت و گرما را براي زمين‌هاشان به ارمغان آورند، كاري نمادين و آييني كه شادي هم‌بهره‌شدن را دوچندان مي‌كند. امسال من هم دوست دارم در شعله‌هاي آتش جشن سده بهره‌اي داشته باشم. شايد تنها با يك شاخه. اما دوست دارم شيريني لحظه‌هايي را كه با مادربزرگ از گوشه‌و‌كنار باغچه، چوب‌هاي هرس شده را در سفره‌اي گرد مي‌آورديم تا همراه با ديگران شاد باشيم را بار ديگر تجربه كنم، تجربه‌اي دوباره با يك شاخه‌ي خشك درخت، تجربه‌اي دوباره براي هم‌بهره‌شدن، يادمان نرود سده نزديك است.