Zoroastrian News – اخبار زرتشتیان

جشن تیرگان روزی که همه ی زرتشتیان در هر گوشه و کنار با هم و در کنار هم گرد آمدند تا این روز فرخنده را جشن بگیرند .

جشن تیرگان در شیراز با آب پاشی بر روی همدیگر آغاز شد . زرتشتیان در هر رده ی سنی بر روی هم به نماد پاکی آب پاشیدند . امروز یاد وخاطره ی آرش آن ابرمرد و آریایی همیشه جاوید را زنده نگه داشته شد .
در شیراز همیکیشان عزیز از پسین به دور هم جمع شدند و با همازوری تدارکات را بری این جشن آماده کردند.

مقاله و اشعاری در باب جشن تیرگان و آداب و رسوم این جشن خوانده شد و پس از آن مراسم چک و دوله نیز برگزار شد . مراسمی که از زمان قدیم تا کنون به اجرا رسیده است

از دوره های دور که دوران راز هاست در ها زمان نشان ز نشیب و فراز هاست
گاهی فروغ و پرتویی از چاره سازهاست گه نیز جای پای بهین پیشتازهاست
آرش نژاده ای است دلاور از آن زمان او داد آب و رنگی حماسی به تیرگان

بسیاری از همکیشان به نیت دل خود و راهه برای حل مشکلشان پیدا کردند . البته با این امید که هیچ یک از همکیشان مشکلی نداشته باشند . شعر هایی از شاعران بزرگ و حتی سروده های خود همکیشان نیز خوانده شد. از همه زیباتر همکاری یکی از مسافران بود که خواندن شعری کاملا دری را به عهده داشتند. سالن مملو از زرتشتیان بود آمدند تا بگویند ما هستیم و در کنا هم و با پشتیبانی اهورا از هر مشکلی برای جامعه ی خود می گذریم.

در آخر نیز نخ های هفت رنگ تیر و باد بین همکیشان تقسیم شد . هر کس بعد از نیت کردن آن را به دور دست خود می بست .امیدواریم همیشه و در هر زمان و مکانی بتوانیم این آیین ها را اجرا کنیم. و همیشه قدراین آب و خاک را بدانیم زیرا آن ابرمری تمام نیرو و توانش را برای این آب و خاک داد.

اکنون هزاره ها سپری شد از آن زمان آرش حماسه ایست به تاریخ جاودان

ایران به جاست همچو مه و مهرو آسمان بادا هزاره های دگر باز در جهان

سيزدهمين روز از هر ماهي در گاهنامه‌ي ايراني تير يا تيشتر نام دارد و روز سيزده ماه فروردين به جشن سيزده بد‌ر و روز طبيعت نام گذاری شده است.

جشن سيزده فروردين ماه روز بسيار مبارک و فرخنده است. ايرانيان چون در مورد اين روز آگاهي کمتري دارند آن روز را نحس مي دانند و براي بيرون کردن نحسي از خانه و کاشانهً خود کنار جويبارها و سبزه ها مي روند و به شادي مي پردازند. تا کنون هيچ دانشمندي ذکر نکرده که سيزده نوروز نحس است. بلکه قريب به اتفاق روز سيزده نوروز را بسيار مسعود و فرخنده دانسته اند.

نخست باید به این موضوع توجه داشت که در فرهنگ ایرانی، هیچ یک از روزهای سال «نحس» و «بدیومن» یا «شوم» شمرده نشده، بلکه چنانچه می دانیم هر یک از روزهای هفته و ماه نام هایی زیبا و در ارتباط با یکی از مظاهر طبیعت یا ایزدان و امشاسپندان داشته و دارند،(نگاه کنید به نام روزهای ماه) و روز سیزدهم هر ماه خورشیدی در گاهشماری ایرانی نیز «تیر روز» نام دارد که از آن ِستاره ی تیشتر، ستاره ی باران آور می باشد و نیاکان فرهیخته ی ما از روی خجستگی، این روز را برای نخستین جشن تیرگان سال، انتخاب کرده اند.
Read More »

جشن نوروز جمشيدي، روز اورمزد، روز نخست فروردين ماه، آغاز بهار در روی زمين بر پايه‌ي سنجيده ترين اندازه گيري اخترشناسی و گاهشماری در جهان، بزرگترين و باشكوه ترين جشن‌ كهن در همه‌ي ایران بزرگ است.

جشن نوروز از نخستين روز بهار همراه با شكوفه‌ي درختان و سرسبزی نهاد (طبيعت، Nature) و شادی آغاز می‌شود. برابر با گفته‌ي باستان شناسان، در گذشته اين جشن يك ماه به درازا مي‌كشيد ولي امروز تا جشن سيزده دنبال مي‌شود.
جشن نوروز را بسياری از بزرگان جهان باشكوه ترين جشن گيتي ناميده‌اند و بزرگترين جشن مردمي ايرانيان است كه از روزگاران بسيار دور براي ما به يادگار مانده است و بنياد ميتُخت (اسطوره، Myth) آن را به جمشيد شاه پيشدادي پيوند مي‌دهند، همچنانكه اين جشن تا امروز به نام جشن نوروز جمشيدی آوازه مند است.
‌گويند به زمان جمشيد شاه سرما و توفان بزرگی ايرانويچ را فرا می‌گيرد و در پايان سال سوم، در آغاز بهار سرما و توفان به پايان می‌رسد و به شادی آن، جشن بزرگی برپا می كنند، كه جشن نوروز می‌نامند.
داستان ديگری چنين می‌گويد: جمشيد شاه پس از يك زنجيره بهسازي‌هاي چپيره‌اي (اجتماعى) بر تخت زرين نشست و دوري (فاصله) ميان دماوند تا بابل را در يك روز پيمود و آن روز، روز هرمزد از فروردين ماه بود. چون مردم اين شگفتى را از وى بديدند، جشن گرفتند و آن روز را نوروز خواندند.
جشن نوروز پر بار از فرزانش كهن ايراني است و هنوز جای بسيار برای كاوش دارد و هرچه گفته شود كم است. اگر به گذشته باز گرديم و آيين‌هاي فراموش شده‌اي همچون بابا نوروز (عمو نوروز)، خواجه پیروز (حاجي فيروز)، پنجه يا بهيزك و… را نيز به آن بيافزاييم، خواهيم ديد كه جشن نوروز بسيار گسترده‌تر از آن چيزي است كه امروز هست.
جشن نوروز با همه‌ي دشمنی‌هايی كه در درازاي زمان ديده و می‌بيند، هنوز استوار و پا برجا خود را به رخ جشن های جهان مي‌كشد.
Read More »

ازچهارشنبه سوري با نام جشن سوري ياد شده است كه در معني واژه و تفسير آن عقايد مختلف است در ادامه موبد مهربان آفرين اين مراسم را از نظر سنت زرتشتي تفسير مي كند.

در باور ما زرتشتیان ده روز ماند به عید را به پیشواز روان فروهر درگذشتگان می رویم یعنی روز اشتاد از ماه اسفند پنجه کوچک شروع می شود و بنا به سنت ها و بنا به باورمان سر کوچه ها و محله ها در زمان قدیم آتش روشن می کردند و با این عمل به پیشواز روان فروهر درگذشتگان می رفتیم و بعد از پنجه بزرگ که آخرین روز آن وَهيشتواش است شب هنگام یا سپیده دم به پشت بامها میرفتیم و روی بامها آتش روشن می کردیم و روان فروهر در گذشتگان را بدرقه می کردیم در فرهنگ ما روزهای شنبه یک شنبه دوشنبه و چهار شنبه وجود ندارد و روزهای ما با نام اورمزد آغاز و به انارام ختم می شود.
و یکی از این روزها که در سر کوچه ها و خیابان ها آتش روشن می کردند این روز با شب چهار شنبه مصادف شد و این كه چهارشنبه از نظر اعراب روز نحس و نا مبارکی به شمار می رفت از طرفي اعراب، روز چهارشنبه را نحس مي‌دانستند و درآن روز عروسي و مسافرت و حمام و … نمي‌كردند. و احتمالا ايراني ها تحت تاثير اعراب ،آخرين چهار شنبه سال را با مراسمي به پايان مي‌بردند تا از نحسي چهار شنبه هاي سال جديد دور باشند. پس این روز را به عنوان چهار شنبه سوری آتش روشن می کردند تا نحسی آن روز را از بین ببرند و بعد ها در فرهنگ ایران به اسم چهارشنبه سوری جا افتاده است

Read More »