گروهی از هموندان کانون دانشجویان زرتشتی از ساعت 30: 7 بامداد پنجشنبه 13 اسفند ماه به سمت باغ اسون حرکت نمودند.

در این برنامه شاد که با خوردن صبحانه و ناهار نیز همراه بود اولین جلسه شورای ورزشی گردش 21 برگزار شد.در انتها نیز باشندگان در اردو با پاکسازی ساختمان، محل را ترک کردند.

همچنین آمدن برف نیز مناظر بسیار زیبایی را به وجود آورده بود که با استقبال باشندگان مواجه شد.

تا به حال تنها 4 نفر از جوانان ایرانی برای حضور در همایش جوانان زرتشتی هندوستان که روزهای 23 تا 26 اردیبهشت ماه 89 در شهر پونا هندوستان برگزار می شود، نام نویسی نموده اند.

هزینه نام نویسی در این همایش که ویژه جوانان 18 تا 40 ساله است تا قبل از 11 فروردین ماه 10 هزار تومان می باشد که البته هزینه های بلیط رفت و آمد و ویزا با شرکت کنندگان می باشد. علاقه مندان تهرانی برای نام نویسی در این همایش می توانند با به همراه داشتن دو قطعه عکس، فتوکپی گذرنامه و کارت شناسایی زرتشتی به کانون دانشجویان زرتشتی مراجعه نمایند.

جوانان شهرستانی نیز می توانند فرم مربوطه را از تارنمای کانون دانشجویان زرتشتی دریافت و تصویر این مدارک را به ایمیل info@kdz.ir ارسال نمایند.

اطلاعاتی که کانون دانشجویان زرتشتی در این زمینه در تارنمای خود قرار داده است به شرح زیر است:

قابل توجه افرادی که مایل به نام نویسی در همایش جوانان زرتشتی در هندوستان هستند:

همایش از سوي سازمان جوانان زرتشتي پونا برگزار مي‌شود.

همايش از ١٣ مي تا ١٦ مي برابر با ٢٣ ارديبهشت تا ٢٦ ارديبهشت‌ماه است.

افراد علاقهمند جهت ثبت نام باید موارد زیر را انجام دهند:

فرم تكميل شده‌ي اين نشست به همراه ٢ قطعه عكس و يك فتوكپي كارت زرتشتي‌گري و پاسپورت شركت‌كننده باید ارائه گردد.

فرم بايد فرستاده شود تا توسط برگزارکنندگان در هندوستان تاييد شود.

هزينه‌ي نام‌نويسي تا ٣١ مارس برابر با ٥٠٠ روپيه تقريبا ١٠ هزار تومان و پس از اين تاريخ ١٥ هزار تومان خواهد بود.

كساني كه بيماري خاصي دارند بايد برگه‌ي پزشك خود را ضميمه كنند.

در متن نوشته شده كه مكان و سكونت محدود است و اولویت­بندي مي‌شود. كساني كه زودتر نام‌نويسي كنند در اولويت هستند.

محل استراحت به‌صورت خوابگاه در يك دبيرستان بوده و در كنار يكديگر استراحت مي‌كنند. بنابراين بايستي لوازم كم به همراه داشته و از آنها مواظبت كنند.

جهت نام نویسی از تاریخ ٢٧ بهمن از ساعت ١٨ تا ٢٠ به كانون دانشجویان زرتشتی مراجعه فرمایید.

افرادی كه از شهرستان‌ها مي‌خواهند در همايش نام‌نويسي كنند:

تمامی موارد بالا را باید رعایت کنند.

جهت ثبت نام باید فرم نام‌نويسي را از تارنگار كانون دانشجويان زرتشتي دريافت‌كرده و كامل كرده و به ايميل كانون دانشجويان زرتشتي ارسال كنند.

موارد عمومي:

افرادي كه خواهان نام‌نويسي هستند اما پاسپورت ندارند، مي‌توانند مدارك را به صورت ناقص فرستاده و سپس بخش‌هاي آن را كامل كنند.

چون تعداد معدود است، افراد شهرستاني اگر خواهان نام‌نويسي هستند، بايد اعلام كنند، (مي‌توان رزرو کنند)، اما در صورتی که دير فرم کامل را ارسال كنند، خذف خواهندشد.

چنان‌که می‌دانیم هر رستنی و گیاهی، بومی سرزمینی است و نامی که در آن سرزمین به آن رستنی داده شده، با خود به سرزمین‌های بی‌گانه می‌برد. زیست‌‌بوم ایران نیز جدا از این سخن نیست. در پهنه‌ی سرزمین ایران، گیاهان و رستنی‌های بسیاری وجود دارند که برخی بومی فلات ایران بوده و از ایران به دیگر سرزمین‌ها رفته است و برخی میهمان بوده و از سرزمین‌های دیگری به زیست‌بوم ایران وارد شده‌اند. در سلسله نوشتاری که بخش «نخست» آن پیش روی شماست، کوشش خواهیم کرد تا پیشینه‌ی برخی از این رستنی‌ها را مورد واکاوی قرار دهیم…
کم‌ و بیش در تمامی دشت‌های پهناور و حاصل‌خیز سرزمین ایران‌، می‌توان گیاه نامور به «اسپست»(:معرب آن اسفست) یا «سپست» یا «اسپس» را مشاهده کرد. کاربرد اصلی این گیاه در خوراک چارپایان به‌ویژه «اسب» می‌باشد. استاد ابراهیم پورداوود پیرامون نام این گیاه می‌نویسد: «در بسیاری از سرزمین‌های ایرانی، این گیاه را «اسپس» می‌گویند. چنانکه در یزد و بسیاری از جاهای دیگر ایران جز از این نامی دیگر از برای این گیاه نمی‌شناسند.»(1)
واژه‌ی «اسپست» در زبان اوستایی و فارسی باستان(:فرس هخامنشی) به صورت «اَسپواَستی»(:aspo.asti) به کار رفته است که به معنی «خوراک اسب» یا «اسب خورد» است. پاره نخست این واژه‌ی مرکب، همان واژه‌ی «اسب» در زبان فارسی است. در زبان پهلوی این واژه به همان صورت «اسپست»(:aspast) خوانده شده است. چنان‌که در متن پهلوی «کارنامه‌ی اردشیر بابکان» می‌خوانیم: «و چون اردشیر از پیکار اژدها(کرم) روی برتافته به کرانه‌ی بورزآذر(:burz adar) پناه برد، آنان اسبش را به آخور بستند و پیشش جو و کاه و اسپست ریختند…». در در بند سی‌ویکم از متن پهلوی «خسروکواتان و ریتک» می‌خوانیم: «گور <خر> نر که با اسپست و جو پرورش یافته و گوشتش در شیر ترش نهاده شده و با چند افزار(:دیگ افزار) در آمیخته شده باشد، بهتر و خوش‌تر است.»
نام این گیاه از صورت «اسپست» در زبان پهلوی به صورت «اسپستا»(:aspesta) وارد زبان سریانی شد و به مرور به صورت «پسپستا»(:pespesta) در آمد. این واژه از زبان سریانی به زبان عربی وارد شد و آن را به صورت معرب«فصفصه»(:جمع فصفاص) خواندند. واژه معرب «الفصفصه» به دستیاری عربها به اسپانیا برده شد و «الفلفه»(:alfalfa) گردید و سپس با اسپانیایی‌ها به آمریکا رفت، چنان‌که هنوز هم در آمریکا «اسپست» را «الفلفه» می‌خوانند و واژه‌ی انگلیسی «لوسرن» را برای آن به کار نمی‌برند. اسپانیولی زبان‌ها این گیاه را «میلگه»(:mielga) هم می‌خوانند که این واژه، تحریف شده‌ واژه‌ی «مدیکه» (:medica) به معنی «ماد» در زبان لاتین است. در انگلستان نیز پیش از استفاده از واژه‌ی جدید «لوسرن»، این گیاه را با واژه‌ی «پورپل مدیک»(:purple_medic) می‌خواندند که یادآور سرزمین مادری آن است. «پورپل» به‌معنی ارغوانی(:رنگ گل اسپست) است و «مدیک» به معنی سرزمین ماد(:ایران) است. «اسپست» در سده‌ی شانزدهم میلادی از اسپانیا به فرانسه وارد شد و از آنجا به اروپای مرکزی راه یافت. در فرانسه از قرن هجدهم میلادی به این سو، اسپست را «لوزرن» خواندند و آلمانی‌ها آن را «لوسرن» و سویسی‌ها به «لوزرنو» نامور ساختند. نام گیاه «اسپست» در هیچ‌یک از این زبان‌های اروپایی ریشه‌ی اصلی و باستانی ندارد و هرنامی که در روزگاران جدید به آن داده شده، مختص روزگاران جدید و به شوند پدافند اروپایی‌ها برای حفظ زبانهایشان و معادل سازی واژگانی توسط آنها می‌باشد…
اما پیش از رخنه‌ي واژه‌ی«اسپست» با دستیاری عرب‌ها به اسپانیا و سپس تمامی اروپا، چنان‌که گفته شد در بسیاری از مناطق اروپا این گیاه را با واژه‌ای لاتین، به نام گیاه سرزمین ماد می‌شناختند. در روزگار داریوش بزرگ(:485_521پ‌م) «اسپست» از ایران به یونان رفت و چون تا آن روزگار چنین گیاهی در آنجا شناخته و دیده نشده بود، ناگزیر آن را به نام سرزمین اصلی آن «مدیکه بوتانه» و در لاتین «مدیکا گوساتیوا» نام‌ورش ساختند، که این واژه به معنی گیاه مادی است(:گیاهی که از سرزمین ماد آمده). کهن‌ترین سند یونانی که در آن از «اسپست» به نام گیاه سرزمین ماد(:ایران) یاد می‌شود قطعه شعری است از شاعر یونانی «اریستوفانس» که از سال 424پ‌م به جای مانده و در آن گوید:«اسبها به جای مدیکا گوساتیوا(:اسپست) خوشه‌ی انگور می‌خورند…». ادیب یونانی «پیلینیوس» که در سال 79م درگذشت، پیرامون اسپست یا مدیکا گوساتیوا در لاتین می‌نویسد:« مدیکا گوساتیوا(:اسپست) در یونان از گیاهان بی‌گانه به‌شمار می‌رود که در روزگار داریوش، در هنگام جنگ وی با یونانیان به آن سرزمین در آمد…»
اما دیرین‌ترین سند نوشتاری که در آن به نام گیاه ایرانی «اسپست» اشاره می‌شود، فهرست رستنی‌های باغ «مردوک بالدین کلدانی» که این نوشتار بیش از سه‌هزار سال پیشینه‌ی گیاه اسپست در زیست‌بوم ایران را نشان می‌دهد. در فهرست «آشوری، بابلی» رستنی‌های باغ «مردوک بالدین کلدانی» که در سال 721پ‌م در میان‌رودان به پادشاهی رسیده است به واژه‌ی «اسپستی»(:aspasti) و «اسپستو»(:aspastu) برمی‌خوریم. شک نیست که این گیاه با همان نام بومی خود از زیست‌بوم ایران به میان‌رودان و بابل برده شده است. پژوهشگرانی چون استاد ابراهیم پورداوود براین باورند که اسپست توسط «کسیت‌ها»(:kassites) که قومی ایرانی بودند، به میان‌رودان برده شده است. کسیت‌ها مابین 1760 تا 1180پ‌م بر بابل چیره شده و بر آن حکومت می‌کردند. به گمان بسیاری، کسیت‌ها شبب آشنایی بیشتر بابلیان با اسب شدند و از دوره‌ی حضور ایشان در بابل است که استفاده از اسب ایرانی در میان بابلی‌ها رواج یافت، پس جای شگفتی نیست که اسپست، خوراک بومی و برگزیده و دلخواه اسب ایرانی هم از ایران به بابل رسیده باشد…(2)
گیاه «اسپست» به سال 126پ‌م در دوره‌ی حکمرانی امپراتور «ووتی» از خاندان «هان» که همزمان با پادشاهی «اردوان دوم» و پسرش «مهرداد دوم» از سلسله‌ی اشکانیان در ایران است، توسط سردار چینی «چانک‌کی‌ین» به همراه اسب‌های ایرانی از بخش خاوری ایران(:«فرغانه» در آسیای صغیر) به چین برده شد.
چنان‌که پیش‌تر گفتیم معرب «اسپست» در عربی «فصفصه»(:جمع فصافص) می‌خوانند و برای تازه‌ی آن واژه‌ی «رطبه» و برای خشک آن واژه‌ی «قت» را بکار می‌برند. در یکی از نسک‌های پزشکی به‌نام «الابنیه عن حقایق الادویه» به زبان عربی می‌خوانیم:«رطبه را اسپست گویند به پارسی…»(3). در کتاب تاریخ قم که به سال 378هـ ق نوشته شده و در سال 805 یا 806 هـ ق از عربی به فارسی برگردانیده شده، پیرامون خراج شهر قم می‌خوانیم:«رطاب آن را به زبان قمی «اسپس» گویند به هر جریب در وضعیه‌ی اولی سی درهم وضعیه‌ی ثانی پانزده درهم…»(4) در «تاریخ بیهقی»، در ذکر ورود «امیر مسعود» به غزنین در سال 422هـ ق از جایی به نام «سپستزار»(:کشتزار اسپست) یاد می‌کند.(5) ابوریحان بیرونی اندکی پیش از مرگ خود کتابی نوشت به‌نام «کتاب الصیدنه»، در بخشی از آن می‌خوانیم: «رطبه، سبست را گویند چون سبز باشد و جمع اوراطاب گویند… و اهل مصر قضب گویند و طایفه‌ای از اهل لغت قت اسپست‌تر را گویند و خشک را نیز گویند و اصمعی گوید فصافص جمع فصفصه است و به لغت فارسی او را سبست گویند…»(6) تمام این سخنان گواه بر این است که گیاه «اسپست» از زیست‌بوم خود در فلات ایران تا دوردست‌های خاور و باختر زمین پراکنده شده است.
در کشتزارهای ایران گیاهی دیگر از خانواده‌ی اسپست هم مشاهده می‌شود که آن را «شبدر»(:شبذر) می‌نامیم. این گیاه در کوه‌پایه‌های ایران به صورت خودروی هم دیده می‌شود، اما عمر آن نسبت به اسپست کوتاه‌تر است و هوای نمناک را دوست دارد و در هوای گرم، زودتر از اسپست فرسوده می‌شود. در اروپا از این گیاه هم نام و نشان کهنی یافت نمی‌شود و اسنادی که بر کاشت آن دلالت کند از قرن شانزدهم قدیمی‌تر نیست. امروزه در علم گیاه‌شناسی برای نامیدن گیاه «شبدر» از واژه‌ی لاتین «Trifolium» بهره گرفته می‌شود که برگردان واژه‌ی فارسی «سه‌برگه» است. واژه‌ای که در افغانستان و بخش‌هایی از خراسان برای نامیدن این گیاه مورد استفاده قرار می‌گیرد. در افغانستان شبدر قرمز را «سه‌برگه سرخ» و شبدر سفید را «سه‌برگه سفید» می‌نامند. در لاتین هم به ترتیب ترجمه همین واژگان فارسی را می‌توان مشاهده کرد، «Trifolium.rotease»، «Trifolium.repense». اما پیرامون واژه‌ی مغولی «یونجه» که در چند قرن اخیر به زبان فارسی رخنه کرده و جای واژه‌ی ایرانی «اسپست» را اشغال است. این واژه در ترکی جغتایی «یونوچکه»(:yonucka) و در ترکی عثمانی «یوندزه»(:yondza) خوانده شده و مراد از آن تره و علف سبز است. لیکن از چند قرن پیش و هم‌زمان با رخنه‌ي زبان ترکان به ایران، شاهد اتلاق واژه‌ی بی‌ریشه و بی‌مسمای «یونجه» به گیاه ایرانی «اسپست» هستیم. جای شگفتی نیست در جایی که نام و پیشینه‌ی گیاه «اسپست» و خویشاوندان آن را از یاد می‌بریم، لفظ بی‌نام و نشانی چون «یونجه» از راه می‌رسد و جای یک واژه‌ی کهن و ریشه‌دار با تاریخی به درازای چند هزار ساله را می‌گیرد…

بنیاد فرهنگی جمشید جاماسیان، با همياري و همازوري همه‌ي زرتشتيان، آدينه، ١٤ اسفندماه، درخت خواهدكاشت.
به گفته‌ي نخستين‌دخت فرهادي، مدير بنياد فرهنگي جمشيد، اين برنامه با همازوري همه‌ي ايرانيان از ساعت ١٦ در آدريان بزرگ تهران انجام مي‌شود.
وي به كساني كه مي‌خواهند در اين برنامه شركت كنند، سفارش كرده‌است كه هركدام يك نهال به همراه داشته‌باشند.
به گفته‌ي فرهادي، در پي هماهنگي‌هاي انجام شده با شهرداري منطقه‌٦، قرار است ٣٠ نهال در اختيار بنياد جمشيد قرار گيرد اما براي اطمينان بيشتر، بهتر است شركت‌كنندگان هركدام يك نهال، همراه بياورند.
نخستين‌دخت فرهادي، گفت: از آنجايي كه كشاورزي و درختكاري، از كارهاي نيكو در دين زرتشتي است، اميدواريم بتوانيم گامي هرچند كوچك در راه آبادي اين مكان سپندينه (:مقدس) برداريم.

مدرسه‌ي راهنمایی پسرانه‌ی رستم آبادیان، در آینده‌ای نزدیک دانش‌آموزاني را كه دين زرتشتي را از روي خرد، پذيرفته‌اند، آيين سدره‌پوشي برگزار مي‌كند.مهربان وفاداری، مدیر اين مدرسه، افزون بر خبر بالا گفت: «دانش آموزان دختر و پسر مدرسه‌هاي ديگر هم می‌توانند در این مراسم شركت كنند و سدره‌پوش شوند، تنها با این شرط که در دانشپايه‌ي راهنمایی در حال درس خواندن باشند.»
وفاداري، از استقبال چشمگير دانش‌آموزان تاكنون ابراز خوشنودي كرد و گفت، از ٩٠ دانش‌آموزي كه در مدرسه‌ي راهنمايي رستم آباديان درس مي‌خوانند، تاكنون ١٤ دانش‌آموز نام‌نويسي كرده‌اند.
براي نام‌نويسي در آيين سدره‌پوشي رستم آباديان، به شماره‌ي ٦٦٧٣٨٢٢٢ تماس بگيرند.
سدره‌پوشي، يكي از آيين‌هاي زرتشتي است كه در پي آن، هركس كه با رايزني خرد خود، دين زرتشتي را پذيرفته‌باشد، مي‌تواند سدره‌پوش شده و با پوشيدن پيراهن و بستن كمربندي به گونه‌ي نمادين، به دين زرتشتي، در‌مي‌آيد.
سدره، پيراهني است سپيدرنگ و كشتي، كمربندي، بافته‌شده از ٧٢ نخ از جنس پشم‌ گوسپند كه يادآور ٧١ هات گاتها، سروده‌هاي آسماني اشوزرتشت است.
هر زرتشتي، پس از سدره‌پوش شدن، همواره اين پوشش را به همراه دارد.

بهروز ساساني: دانش آموزان دبیرستان پسرانه ی فیروزبهرام، ٢٠ اسفندماه، به پيشواز نوروز مي‌روند.
در اين جشن كه از ساعت ١٦ در تالار دبيرستان برپاخواهدشد، قرار است از دانش‌اموزان این دبیرستان که در سال ۸۸ به دانشگاه رفته اند سپاسگزاری شود.
جشن پيشواز نوروز فيروزبهرام، امسال با باشندگي منوچهر جاويد، مدير اين دبيرستان و گروهي از دانش‌اموزان و آموزگاران برپامي‌شود.
این جشن تنها ویژه ی دانش اموزان فیروزبهرام است و شرکت در آن برای همگان آزاد است.

مهوش رستمی، مدیر مهدکودک پرورش گفت: با توجه به نزدیک شدن به جشن نوروز، مهدکودک پرورش نیز به پیشواز نوروز می‌رود. اين جشن به پیشواز نوروز، پسین آدینه، 21 اسفندماه، ساعت ١٦ و 30 دقیقه، در تالار دبستان دخترانه‌ی گیو برگزار می‌شود.
وی افزود: برگزارکنندگان این جشن، تنها کودکان مهدكودك پرورش هستند و قرار است برنامه‌هایی که در جشن اسفندگان به اجرا در نیامد، در این جشن نمایش شود.
جشن اسفندگان که پسین آدینه، 30 بهمن ماه در مارکار تهرانپارس برگزار شده‌بود به شوند قطع برق نیمه‌کاره ماند.

تارنمای اشو، فروشگاه فرهنگی زرتشتیان از روز 10 اسفند ماه به صورت آزمایشی راه اندازی شد.

این فروشگاه اینترنتی به مدیریت آقای فرزاد شهریاری فر، در حال حاضر گروهی از کتابهای مرتبط با دین زرتشتی و فرهنگ ایران باستان، سالنماهای زرتشتی و کارت پستال را به علاقه مندان ارائه می دهد و در مرحله بعدی محصولات صنایع دستی نیز به این مجموعه اضافه خواهد شد. تا پایان اسفند ماه نیز منوها و بخشهای مختلف تارنما تکمیل می گردد.

كلاس‌هاي آموزش دين و فرهنگ زرتشتي از سوي سازمان جوانان زرتشتي(فروهر)، همزمان در دو مدرسه‌ي تهران براي پدر و مادرها برگزار مي‌شود.
اين كلاس‌هاي ديني هر آدينه از ساعت 9 و 30 دقيقه در سازمان جوانان زرتشتي (:فروهر) به مديريت جمشيد هورمزدي و در مدرسه‌ي راهنمايي هرمز آرش در تهرانپارس، از ساعت 8 و 30دقيقه، به مديريت زرير نجمي، برپاست.
در اين كلاس‌ها، پدر و مادرها همزمان درباره‌ي همان موضوعي كه فرزندانشان آموزش مي‌بينند، نكاتي را ياد خواهند گرفت و پيرامون آن موضوع گفت‌وگو خواهند كرد.
در اين نشست‌ها، چند موبد نيز باشنده خواهند بود كه درباره‌ي موضوع آن روز نشست، سخن مي‌رانند.
موبد مهربان فيروزگري، موبد اردشير خورشيديان و موبد پدرام سروش‌پور، سه موبدي هستند كه در اين نشست‌ها، باشنده هستند.
آرمان از برگزاري اين كلاس‌ها، افزايش دانش پدر و مادرها در موضوعات ديني و نزديك كردن ديدگاه فرزندان با پدر مادرهاست.

زرتشتیان کالیفرنیا شب چله را در تاریخ 3 دی گرامی داشتند.
زرتشتیان کالفیرنیا با باشندگی در سالن والی از ساعت 7 پسین تا نیمه شب گردآمدند تا بلندترین شب سال در نیمکره شمالی را گرامی بدارند.

سرودن شعر حافظ توسط خانم بختاری نخستین بخش این برنامه ها بود.

پس از آن نیز به معرفی هیات مدیره پرداخته شد.

پس از آن مهران و ماندانا پیروزمندبه همراه سپهر عزیزی به نوازندگی پرداختند.
در پایان نیز پایکوبی و شام در نظر گرفته شده بود.